چه زود دیر میشود

چه اسان تماشاگر سبقت ثانیه هاییم و به عبورشان میخندیم

چه اسان لحظه ها را به کام هم تلخ میکنیم و چه ارزان میفروشیم لذت باهم بودن را

چه زود دیر می شود و نمیدانیم که فردا می اید شاید ما نباشیم

سلام یادمان باشد

بخشش را پخش کنیم

محبت را پخش کنیم

غضب پریشانی است نهایتش پشیمانی است

شکیبایی بر هر دعوایی دوا است هر چه بضاعتمان کمتر است قضاوتمان بیشتر است

باخویشتن داری خویشاونداری کنیم و به خشم چشم نگوییم

به مهربانی مهر بورزیم و بااشتی اشتی کنیم و از جدایی جدا باشیم .

/ 0 نظر / 11 بازدید